در زمانهای دور که ما در دانشگاهی سراسری درس می خواندیم و با دود چراغ و صرف وقت و سر سوزن ذوقی قبول شده بودیم وقتی رفتیم سر کلاس دیدیم که عطا و مطا، دراز و کوتا با سهمیه های مختلف شانه به شانه ی ما نشسته اند و هم درس بودیم. به خودمان هموار کردیم که قانون است و محترم. دو سه سال گذشت که سر و کله ی دانشجویان غیر انتفاعی پیدا شد. دانشجویانی با رتبه های بسیار پایین که به دانشگاه آزاد هم قد نداده بود رتبه هایشان. القصه دانشجویان بسیج و غیر بسیج متحد شدند و اعتصاب کلاس کردیم و گردهماییها داشتیم و راه پیماییها، تا جاییکه در یک حرکت انقلابی تابوتی را به دانشگاه آوردند و رویش پارچه ی سیاه کشیدند و لا اله الا الله گویان در شیب دانشگاه بالا آوردند به نشانه ی حرمت دانشجو که مرده و تابوت حرمت دانشجو شد اولین تابوتی که ما دیدیم. چند دانشجو که خیلی فکر می کردند فضا فضای علمی است و گفتمان، گفتمان فرهنگی سینه سپر کردند و خیلی با کلاس و پر طمطراق، میتینگ های دانشجویی گذاشتند و دانشجویان دیگر را مثل سیاره های کهکشانی ناشناخته دور خودشان جمع کردند و در نهایت با چند ستاره بر سینه شأن تعلیق شدند و ما شدیم هم کلاسی دانشجویان رتبه پایین بچه پولدار غیر انتفاعی که به دلیل انحلال دانشگاهشان و موسس بودن اساتید ما در آن دانشگاه مذکور، دستشان را گرفته بودند و عین نقل گذاشته بودنشان بغل چایی های بوفه ما. ر

در میان کارهای روزمره، بی خوابی ها و تمام فکرهای مربوط و نامربوطی که در سر هر کسی می چرخد یک کار هست که همیشه حال مرا خوب می کند. هر وقت به آن پناه می برم، آرامم می کند و جان تازه ای برای جلو رفتن در من می دمد. شاید به نوعی زیباییهای زنگار گرفته را غبار روبی می کند و تصویر قشنگ تری از دنیا در پیش چشمهایم ترسیم می کند. مِه نیست پیدا کوه نیست پیدا جنگل انبوه نیست پیدا خانه های مهربان ده چون که پیش چشم های من آسمان آویخته امروز پرده های مِه محمود پور وهاب خانواده دور حلقه ای نشسته اند دسته ی کلیدها که هر دری به دستشان باز می شود، ولی حلقه ی کلیدها وا نمی شوند. اشکان پور کیوانی شعر کودک و نوجوان هنوز بوی خوب می دهد. بوی نان تازه، بوی زندگی. برچسبها: دنیای من, شعر کودک و نوجوان نوشته شده توسط مهسا در ساعت 23:36 | لینک |

سرعت اینترنت این روزها از حالت لاک پشت پرنده که مدتی بود به آن عادت کرده بودیم به روال سابق لاک پشت خزنده برگشته است. جای شکرش باقیست که لاک پشت ها هنوز به تخم برنگشته اند وگرنه ما هم با آنها در زیر تلی از شن مدفون می شدیم و معلوم نبود به ثمر بنشینند یا نه. حالا آسمان ریسمان بافتم که بگویم در عهد ماضی که اینترنت دایال آپ بود و باید می رفتیم و در محل حجم می خریدیم، یکی از دل نگرانیها بعد از صدای قارّ و قورّ مدم این بود که آیا حجمی برایمان مانده که استفاده کنیم یا باید تا دفتر فروش تاکسی به تاکسی خودمان را برسانیم و حجم بخریم. الان البته پیشرفت کرده ایم و بصورت مجازی و پرداخت بانکی حجم می خریم اما چون مهتابی نیم سوخته هی قطع و وصل می شویم و پیامی که امروز فرستاده ایم من باب اس اُ اس ممکن است فردا بدست عوامل مذکور برسد و ما هم رفع اس اُ اس شده باشیم کلا. خلاص. پ.ن. می خواستم این چار خط را هم در دنباله ی پست قبل بنویسم اما آنقدر بازی درآورد که بیخیال شدم، نکند همان پست هم بپرد.برچسبها: خاطرات مستند نوشته شده توسط مهسا در ساعت 23:51 | لینک |

مرا عهدیست با شادی که شادی آن من باشد مرا قولیست با جانان که جانان جان من باشد به خط خویشتن فرمان به دستم داد آن سلطان که تا تختست و تا بختست او سلطان من باشد اگر هشیار اگر مستم نگیرد غیر او دستم وگر من دست خود خستم همو درمان من باشد چه زهره دارد اندیشه که گرد شهر من گردد کی قصد ملک من دارد چو او خاقان من باشد نبیند روی من زردی به اقبال لب لعلش بمیرد پیش من رستم چو از دستان من باشد بدرم زهره زهره خراشم ماه را چهره برم از آسمان مهره چو او کیوان من باشد بدرم جبه مه را بریزم ساغر شه را وگر خواهند تاوانم همو تاوان من باشد چراغ چرخ گردونم چو اِجری خوار خورشیدم امیر گوی و چوگانم چو دل میدان من باشد منم مصر و شکرخانه چو یوسف در برم گیرم چه جویم ملک کنعان را چو او کنعان من باشد زهی حاضر زهی ناظر زهی حافظ زهی ناصر زهی الزام هر منکر چو او برهان من باشد یکی جانیست در عالم که ننگش آید از صورت بپوشد صورت انسان ولی انسان من باشد سر ما هست و من مجنون مجنبانید زنجیرم مرا هر دم سر مه شد چو مه بر خوان من باشد سخن بخش زبان من چو باشد شمس تبریزی تو خامش تا زبانها خود چو دل جنبان من باشد پ.ن. می توانید قرائت این غزل را در سایت وزین گنجور، گوش بفرمایید. پ.ن. عهدتان پایدار با شادیها برچسبها: غزل فارسی نوشته شده توسط مه

یک ) اومده بودم اینجا مصاحبه ی اصغر نوری با آگوتا کریستوف رو بنویسم، دیدم طولانی میشه و بهتره اصل مصاحبه خونده بشه خلاصه ی بخشی از مصاحبه اینه که، مردم جاهایی که رفاه مدنی دارند، داستانی برای تعریف ندارند، لذا از شنیدن داستانهای مردم جاهایی که رفاه مدنی ندارند و در حال جنگ هستند و در فقر و فلاکت و بدبختی غوطه می خورند، به شدت استقبال می کنند. اگر حوصله تون کشید تریولوژی دوقلوها از آگوتا کریستوف رو بخونید. من فقط دفتر بزرگ رو خوندم اما امیدوارم باقیش رو هم بخونم. رمان کم حجمی هست ولی به شدت اعصاب خورد کنه و چشمای شما رو کاملا به حقایقی تلخ باز می کنه. دو) عقربه کوچیکه ی ساعت افتادههمون روز که بین روز و شب بودن پنج بعد از ظهر دعوامون شدحالا عقربه بزرگه هی دور خودش می چرخهدیگه جلو نمیریمعقب هم نمیفتیمهی تکرار میشیمهی تکرار میشیم هی تکرار میشیم. مهسا ۲۴ دیبرچسبها: شعر من نوشته شده توسط مهسا در ساعت 8:8 | لینک |